Om veilig te kunnen werken, moeten risico’s niet alleen bekend zijn, maar ook goed beheerst worden. Maar minstens zo belangrijk is hoe mensen die risico’s ervaren.Daarom zijn voor mij risicobeheersing en risicoperceptie beiden belangrijk voor een sterke veiligheidscultuur.
Risicobeheersing gaat over het bewust omgaan met wat er mis kan gaan. Het is het proces waarin we risico’s herkennen, inschatten wat de mogelijke gevolgen zijn en maatregelen treffen om die risico’s te verkleinen of te voorkomen.
Minstens zo belangrijk is risicoperceptie: de manier waarop mensen risico’s ervaren. Want een risico kan op papier heel groot zijn, maar als een medewerker het niet kent, niet voelt of niet serieus neemt, dan is de kans groot dat hij of zij ook minder zorgvuldig omgaat met de maatregelen die er zijn. Dat heeft direct invloed op hoe goed risico’s in de praktijk écht beheerst worden.
In mijn werk ben ik soms geschrokken van hoe weinig sommige operators en technicians weten over de grootste risico’s in hun fabriek. Minder dan ik had verwacht en, eerlijk gezegd, ook minder dan verantwoord. Zeker als het gaat om situaties die weinig voorkomen, weten zij niet altijd voldoende van de maatregelen die genomen moeten worden als er iets misgaat.
En meestal ligt dat niet aan hen. Het heeft vaak te maken met te weinig training of te weinig herhaling. Als QHSE-afdeling hebben we veel kennis van risico’s en een grote interesse daarin. Dat maakt het makkelijker om risico’s te onthouden en in perspectief te plaatsen. Datzelfde geldt niet automatisch voor iedere operator of technician.
Als we willen dat collega’s veilig werken, moeten we er dus voor zorgen dat zij die kennis niet alleen krijgen, maar die ook daadwerkelijk vasthouden en kunnen toepassen op het moment dat het erop aankomt.
Waarom zijn risicobeheersing en risicoperceptie allebei zo belangrijk voor een veiligheidscultuur?
