Als je in control wilt zijn op het gebied van veiligheid, is het belangrijk dat je weet welke risico’s je bedrijf kunnen stilleggen, levens kunnen kosten of blijvende reputatieschade kunnen veroorzaken. Toch zijn juist die grootste risico’s niet altijd goed in beeld.

In mijn praktijk heb ik verschillende manieren gezien waarop organisaties omgaan met hun grootste HSE-risico’s. Soms hangen ze netjes uitgeplot op een risicomatrix in het kantoor van de Site Manager. Vaker zijn ze juist helemaal niet zo duidelijk geformuleerd, moet je ze zien te achterhalen door bijvoorbeeld alle HAZOP-rapporten door te spitten en ontbreekt een overkoepelend beeld.

Wat ik in mijn praktijk regelmatig heb gezien, is dat een HSE-afdeling een risico kent, weet dat er niets aan gedaan kan worden of dat er hoge kosten mee gemoeid zijn, en dat het probleem dan bij de HSE-afdeling blijft liggen. Uit goedbedoelde loyaliteit wil men het hogere management er niet mee “lastigvallen” of zelfs beschermen. Maar dat werkt averechts: het hogere management kan dan niet zelf besluiten of het risico wél of niet gemitigeerd moet worden. Het is dus cruciaal om duidelijk te maken dat dat níet de bedoeling is. Maar ook de HSE afdeling kent niet alle risico’s: bij een van mijn eerdere werkgevers vond een groot incident plaats met een risico dat tot dat moment bij niemand niet in beeld was.

Als (hoogste) management ben je verantwoordelijk wanneer er iets misgaat. Dat betekent dat je impliciet alle risico’s hebt geaccepteerd die bij de bedrijfsvoering horen. Ik denk: beter expliciet dan impliciet.
Ken dus de allerhoogste risico’s, weet of ze zoveel mogelijk zijn gemitigeerd, en als dat niet zo is, en je besluit geen verdere maatregelen te nemen, accepteer het risico dan expliciet.